چشم انتظار ...

سالها  چشم انتظاربود. وقتی خبر آمدن شهدای گمنام را می شنید تمام تنش می لرزید . خدایا به من رحم کن نکنه مسعودمن بین آنها باشه! زهره بعداین همه سال هنوز نمیتوانست قبول کندکه مسعود نیست و دیگه بر نمیگردد. آخرین خداحافظی اش با او راهیچگاه فراموش نمی کرد. وقتی که کنار مادر و پدر مسعود با چشمایش اورا برای آخرین بار بدرقه کرد.جالبتر این بودکه مسعودهم قبل ازسوار شدن به ماشین برگشت  مکثی کردو با مهربانی و محبت تمام به چشمانش زل زد ورفت. بعد اون دیگه خبری ازمسعودنشد.کسی خبری از اینکه شهید شده باشد نداشت .سالها گذشت و از او خبری نشد و طی این مدت افراد زیادی  سر راه زهره قرارگرفتند . پسرهایی با موقعیت خوب و خانواده های مناسب اما او نمیتوانست هیچ کسی رو جز مسعود به دل راه دهد. این اواخر دیگر همه حسابی بهش پیله می کردند که دختر دیگرسن ازدواجت داره میگذره تا کی میخواهی منتظر کسی بمانی که تو طی این همه سال ازاو خبری نیست .  تازه ممکنه بین شهدای گمنام آمده باشد و شما خبر نداری . اما زهره قبول نمی کرد.

زهره ارتباط روحی عجیبی با مسعود داشت و فکر می کرد اگر اینطور بود لابداو به خوابش می آمدو به او ندا می داد . در آن سالها ، مسعود می خواست به دانشگاه برود ولی ترجیح داد تادر آن شرایط به جبهه اعزام شود. مخالفت های والدینش هم نتوانست او را راضی به ماندن بکند و سرانجام اورفت . مسعود مرد باروت و آتش بود. خیلی زود به جبهه انس شدیدی گرفت. خیلی دیر به مرخصی می امد. آن وقتها وقتی مسعود به جبهه بود اگر قرار بود به مرخصی بیاید حتما  شب قبل برگشتنش زهره خوابش رامی دید . یک وقتی هم که زخمی شده بود زهره چند روز قبلش این اتفاق را در خواب دیده بود و برای  اینکه مسعود به سلامت برگردد کلی صدقه  داده بود و حتی برای سلامتی اش نذر کرده بود. چند روزبعد مسعود راکه جراحت برداشته بود را از بیمارستان با دست باند پیچی شده به خانه  آورده بودند. در این سالهای غیبت مسعود  هم هروقت خیلی ناراحت می شد و موضوعی فکرش رو کلافه می کرد ، مسعود تو خوابش می آمد و با او حرف می زد.امان از دست تو مسعود!زهره تو این چند روز بیش از همیشه هوای مسعود را کرده بود .مسعود پسری بود که خیلی اهل علم و پیشرفت بود و حالا زهره خیلی دوست داشت مسعود اینجا بود و به او  می گفت که در این سالهایی که او نبوده درسش را خوانده و کلی کلاسهای مختلف را گذرانده است. ای داد که  به همه چی عادت کرده الا به نبود او.

درسته که نامزدی آنها آنقدر طولانی نبود اما عشق کار خودش را کرده بود. و حالا در همان مدت کوتاه عشق و محبت خالصانه مسعودموجب شده بود که زهره این همه سال هنوز هم منتظر او باشد و نتوانددر قلبش محبت کسی را جای محبت او قراردهد.  آخرین باری که مسعودبه جبهه رفت عملیات کربلای ۱۰ بود بعد آن دیگر هیچ خبری از مسعود نشد. پدرش سالها پیش در غم بی خبری مفقود شدن مسعود این قدر بی تابی کرد که سال پیش از دنیا رفت . مادرش هم هم پیرزن فرتوت و ناتوانی شده بود که تنها دلخوشی اش سرزدن ها و تلفنهای گاه و بیگاه زهره است. آخر مسعود تک فرزندآنها بود. 

هفته گذشته یکی از آشنایان خانوادگی آنها،  پسردوستش را که مهندس و تحصیلکرده آلمان بود را برای ازدواج با زهره معرفی کرده بود.کیوان چند سالی از اوکوچکتر بودو در این سالها در غربت حاضر به ازدواج نشده بوده آرزویش این بوده که  بقول خودش با یک دختر نجیب و خوب ایرانی ازدواج کند . حالا با یک جلسه خواستگاری و یک دیدار و گفت و گو با زهره  سخت به او دلبسته بود و اصرار زیادی به ازدواج با او داشت حتی حاضر شده بود تمام شرط و شروطی که زهره مدنظر داشته باشد را قبول کند .زهره شنیده بود که کیوان گفته در آلمان دختر ایرانی هم هست اما یک چنین  دخترهایی حتی در ایران هم کم پیدا می شوند. زهره وقتی این را شنید فقط خندید توفکر این بود که چطور باید به کیوان جواب منفی رابدهد که خانواده اش هم راضی شوند . نگرانی خانواده اش این بود که زهره سنش  بالا می رود و باید برای خودش یک همسر مناسب انتخاب کندکه اقلا سالهای باقی مانده عمرش را به خوبی سپری کنه و همدمی برای تنهایی هایش داشته باشد. حالا چه کسی بهتر از کیوان که همه شرایطش خوب و پسر سربراهی هم است. از طرفی کیوان از یک خانواده مذهبی بود که با وجود زندگی اش در آلمان ، رفتارها و اخلاقیاتش خیلی عوض نشده بود . اهل علم و تحصیل بود و در مجامع علمی هم برای خودش برو بیایی داشت . او ضمن کار در یک شرکت مشهور سازنده قطعات کامپیوتر ، در یکی از دانشگاههای آنجا هم تدریس می کرد. حالا کیوان منتظر جواب بود.

نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1391ساعت 18:29 توسط اشرف محمدنیا|